Με την Ιστοσελίδα μας αυτή επιδιώκουμε να έχουμε μια σύγχρονη και άμεση επικοινωνία με τους συμπατριώτες μας Σερβαίους, όπου γης, καθώς και με τους πολλούς και αγαπητούς φίλους του χωριού μας.

Σας ευχόμαστε καλή περιήγηση.

Σύνδεσμος Σερβαίων Αρκαδίας

Βιωματική διήγηση και μνήμη,
Γεωργία Κ. Μπόρα (το γένος Στ. Βέργου)

Φωτο: Θοδωρής Γ. Τρουπής (Γκράβαρης)

Το 1940 κηρύχτηκε ο Ιταλο-Αλβανικός πόλεμος και μας ζήτησαν να τους παραδοθεί η πατρίδα μας. Ο Μεταξάς είπε το ΟΧΙ. Ήταν τότε που γεννήθηκα. Eίμαι κι εγώ ένα από τα παιδιά του -40.

 Ο πατέρας μου ήταν στο μέτωπο της Αλβανίας όταν γεννήθηκα, μαζί με άλλους πατριώτες μας.

Καθώς μεγάλωνα, τα πρώτα γράμματα που αναγνώρισα ήταν το ΟΧΙ, που το έβλεπα μόνιμα απέναντι στο χωριό μας, στου ‘Τσιούμπι’, κάτω από το εκκλησάκι του Αγιο-Θανάση. Ήταν μέρος του γυμνού από βλάστηση βουνού γραμμένο το ΟΧΙ, με πέτρες μεγάλες, κατάλευκο, επιβλητικό και μεγαλοπρεπές. Ευλογημένο από τον Άγιο, που στεκόταν από πάνω του. Τώρα, δεν φαίνεται πια το ΟΧΙ, είναι καλυμμένο από τα δέντρα που έχουν θεριέψει.

Με πατριώτες και επισκέπτες γέμισε το χωριό μας το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, που ο καλός καιρός συνέβαλε σε αυτό. θυμίζοντας μέρες άνοιξης.

.Τη Δευτέρα, ανήμερα της Εθνικής Επετείου του«ΟΧΙ», μετά το τέλος της θείας λειτουργίας εψάλη πανηγυρική δοξολογία προ του Ηρώου των πεσόντων, προεξάρχοντος του ιερέα του χωριού πατέρα Εμμανουήλ  και των ιεροψαλτών Γιώργου Ι. Τρουπή, και του Προκόπη Μιχ, Σχίζα στην πλατεία του χωριού.

Στη συνέχεια, κατατέθηκαν στεφάνια εκ μέρους της Τοπικής Κοινότητας από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Ρουσιά, και εκ μέρους του Συνδέσμου μας από την πρόεδρο  κυρία Έφη Λιατσοπούλου.

 Θ. Γ. Τρουπή (Γκράβαρη)

Το δεκαπενταύγουστο αγναντεύοντας το Αραχωβίτικο βουνό από τη Ράχη, θυμήθηκα μια μέρα που πήγαμε να σπείρουμε το χωράφι μας στην τοποθεσία "Κοπρισιές" στην Αράχωβα τον Οκτώβρη του 1957, ακολουθώντας τους γονείς μου γιατί το Γυμνάσιο είχε κλείσει για μια βδομάδα λόγω της Ασιατικής γρίπης. 

Αυτή την θύμησή μου θα προσπαθήσω να περιγράψω που πιστεύω να γίνει η αφορμή συνομήλικοι ή και μεγαλύτεροί μου πατριώτες να θυμηθούν δικές τους ιστορίες. 

Στην εφημερίδα Γορτυνία, στο φύλλο Οκτωβρίου, γράφει ο πατριώτης Ν. Γ. Π.

-Η λειτουργία στο εξωκλήσι του Αγ. Ιω. Προδρόμου (είσοδος χωριού) έγινε στις 30/9ου
-Από 1ης Σεπτεμβρίου εγκαταστάθηκε στο χωριό αγροτικός γιατρός.
-Εσπερινός από τον Πρωτοσύγκελο της Ι.Μ. π. Ιάκωβο Κανάκη τελέστηκε στο εξωκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στις 2/9ου. Αρχιερατική θεία λειτουργία με αρτοκλασία τελέστηκε στις 3/9ου στο ίδιο εξωκλήσι και όλοι οι κάτοικοι εκκλησιάστηκαν. Ο Σεβ. κ.κ. Ιερεμίας συγκίνησε το εκκλησίασμα με το κήρυγμά του. Ιδιαίτερα συγκινήθηκαν διότι ο Σεβ/τος έκαμε στου Σέρβου την πρώτη Θ. Λειτουργία μετά το πρόβλημα υγείας που είχε. Ο κτήτορας του Ι. Ναού κ. Γ. Χ. Παπαγεωργίου, όπως κάθε χρόνο, είχε φροντίσει για όλα.

Με πατριώτες και επισκέπτες γέμισε το χωριό μας το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, θυμίζοντας μέρες καλοκαιριού. Πολλοί από αυτούς απήλαυσαν μια βόλτα κάτω από το λαμπρό ήλιο στα σοκάκια του χωριού αλλά και δεν έχασαν την ευκαιρία να χαρούν το πλούσιο φυσικό περιβάλλον που το περιβάλει.

Κάποιοι προτίμησαν το καφενείο και την «αγαπημένη» τους Δηλωτή, άλλοι πάλι ξεκινώντας από το χωριό και φτάνοντας σε σημαντικούς γειτονικούς προορισμούς, θέλησαν να αναδείξουν και να παρουσιάσουν στους φιλοξενούμενους τους τη μαγεία της ορεινής Γορτυνίας.

Όλοι όμως έδειχναν εξίσου ικανοποιημένοι αφήνοντας πίσω το χωριό και επιστρέφοντας στον τόπο διαμονής τους, ευχόμενοι «να μα ’στε καλά, και του χρόνου»! Ας δούμε όμως το χρονικό και το τι συνέβη τις μέρες αυτές.

Του Βασίλη Κων/ντή Σχίζα

Τις  πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες τα χωριά της ορεινής Γορτυνίας έσφυζαν από ζωή.

Στου Σέρβου η καμπάνα της Κάτω – Εκκλησιάς βάρα(η)γε πρωί και απόγευμα για 170 τόσα δασκαλόπουλα, που στις εθνικές γιορτές με τις παραδοσιακές φορεσιές τους έκαναν παρέλαση στον κεντρικό δρόμο, στην αγορά και τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια όπως:

Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα λυγερή
την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ.

Οι δάσκαλοι εκτελούσαν οδηγίες του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και διάβαζαν  και το πατριωτικό μήνυμα του υπουργού, που κάθε χρόνο άρχιζε με τον ίδιο τρόπο:

«Ελληνόπαιδες. Προσατενίσατε την Ελληνικήν σημαίαν…».

Θ. Γ. Τρουπή

Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι. 

  Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο. 

 Χ. Ι. Μαραγκός

Διαβάζοντας  ένας  πατριώτης τον τίτλο του άρθρου μου,  θα απορήσει ίσως, αφού είναι γνωστό ότι στο χωριό  μας δεν καλλιεργούνται πλέον αμπέλια.

Αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό άρθρο,  μου έδωσε η παρακάτω φωτογραφία (στο face book) του πατριώτη μας από τους Αράπηδες Γ. Γεωργακόπουλου,  ο οποίος φαίνεται πως καλλιέργησε   το αμπέλι  του και τρύγησε!

.Χ. Ι. Μαραγκός, Γ. Δ. Βέργος.

Το δημοτικό σχολείο Σέρβου, που το 1956 αριθμούσε 174 μαθητές.

                                                             Η «παρακμή» ενός θαυμαστού επιτεύγματος

των κατοίκων του χωριού Σέρβου Αρκαδίας.  

Γράφει ο συνεργάτης μας Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας.

                                              Μέλος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.

Χωριό Σέρβου Αρκαδίας.  Ανατολικό τμήμα με το επιβλητικό του  σχολείο.

«Α γ α π ά τ ε   τ ο   Σ χ ο λ ε ί ο ν».  

Αυτή την επιγραφή ατένιζαν οι μαθητές τού  σύγχρονου (τότε), νεόδμητου    Δημοτικού σχολείου στο χωριό Σέρβου Γορτυνίας,  η οποία ήταν  «μόνιμη επικεφαλίδα» στο ύψος, πάνω από τούς επιτοίχιους  μεγάλους  καλαίσθητους  πράσινους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας.

     Γεώργιος Δ. Βέργος                      

 Πριν μερικές μέρες, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου,  μου τηλεφώνησε ο πατριώτης γιατρός Γιάννης Δημόπουλος (καθηγητής καρδιολογίας-παθολογίας) να μου ευχηθεί για τη γιορτή μου. Είπαμε διάφορα για το χωριό και τους πατριώτες, γελάσαμε και μου πρότεινε να γράψω κάτι για τους δασκάλους, που δίδαξαν στο σχολείο του χωριού. Με ευκολία και εγώ  του απάντησα  πως  έχω γράψει για τους δασκάλους και γενικά έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα με αυτό το θέμα στην ιστοσελίδα του χωριού servou.gr  

Μου ανταπάντησε  τότε και αυτός πως όσα και να γραφτούν για τους δασκάλους του χωριού μας, που μας μάθανε γράμματα και μας κάνανε καλούς ανθρώπους, είναι  λίγα (…καλό είναι, άλλωστε,  να θυμόμαστε  και τα λόγια του Μεγάλου Αλεξάνδρου για το δάσκαλό του Αριστοτέλη:

στους γονείς μου οφείλω το ζειν, στους  δασκάλους μου το ευ ζειν. 

          Πρόσφατα στο καφενείο του χωριού έγινε συζήτηση για την ανάγκη συντήρησης του Δημοτικού σχολείου, με τον πρόεδρο κ. Γιάννη Ρουσιά να περιγράφει τις επισκευαστικές ανάγκες που έχει.

Με το ερέθισμα αυτό αναπόλησα στο χρόνο και συγκεκριμένα στα μαθητικά μου χρόνια στο Δημοτικό σχολείο.Μάθημα κάναμε στο παλιό σχολείο, όπου σήμερα στεγάζεται το κοινοτικό ιατρείο.

Γεωργίου Δ. Βέργου

Στα μαύρα και δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου είχα την τύχη να εγγραφώ στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο Λαγκαδίων. Eίμαι γεννημένος το 1937 και το έτος 1943 γράφτηκα στην πρώτη τάξη του δημοτικού με δάσκαλο τον αείμνηστο Χρ. Δάρα.  Μόνο τρεις ημέρες έμεινα στην πρώτη τάξη, γιατί την τέταρτη με «προβίβασε» στη δευτέρα τάξη διότι ...ήξερα να διαβάζω όλο το βιβλίο της πρώτης. Για καλή μου τύχη, ο πατέρας μου είχε αγοράσει το βιβλίο από την προηγούμενη χρονιά. Στη δευτέρα τάξη δάσκαλός μου ήταν ο κ. Βασ. Δάρας.

.Γ. Δ. Βέργου.

Σε πρόσφατο άρθρο μου περιέγραψα πως τέλειωσα το δημοτικό σχολείο στο χωριό μας Σέρβου, στα πέτρινα εκείνα χρόνια της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.

Υπογράμμισα το πόσο δραματικές ήταν τότε οι συνθήκες στο χωριό (χειρότερα ασφαλώς στις πόλεις, που πέθαιναν οι άνθρωποι από την πείνα), όχι μόνο στο πως να εκπαιδευτεί ένα παιδί στο σχολείο, αλλά και στο πως να επιβιώσει μια οικογένεια.

Η καταιγίδα αυτή κράτησε 9 ολόκληρα χρόνια (σε όλη τη χώρα), και μετά άρχισε πάλι σιγά-σιγά η ζωή να ξαναβρίσκει κάποιο ρυθμό κανονικότητας, στα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι δύο αυτές συμφορές.

.

Στον ιστότοπο servou lovers, ο πατριώτης Μαρίνος Ρουσιάς,  δημοσίευσε φωτογραφίες  από τις κατασκευές που γίνονται στο παλιό μας δημοτικό σχολείο, το οποίο μετατρέπεται σε ξενώνα. Επιλέξαμε 4 από αυτές και τις αναδημοσιεύουμε  στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου.

]]> christosmarag@gmail.com (ΜΑΡΑΓΚΟΣ) Κύριο Το χωριό Σέρβου Χωριό Σέρβου Fri, 10 Apr 2020 15:47:47 +0300 https://www.servou.gr/2013-06-23-10-30-27/grafipatrioton/63-istoria/2201-2012-10-19-16-06-30 https://www.servou.gr/2013-06-23-10-30-27/grafipatrioton/63-istoria/2201-2012-10-19-16-06-30   ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ Η εγκατάληψη των τραυματιών στη μάχη του Αλή Βεράν* ΝΙΚ. Δ. ΣΧΙΖΑΣ Ταξ/χος (ΥΙ) ε α Αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με την μάχη του Αλή Βεράν πριν λίγα χρόνια όταν διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Αποστολίδη «Oσα θυμάμαι»[1]. Πρόκειται για μία συγκλονιστική μαρτυρία των τελευταίων στιγμών της Μικρασιατικής καταστροφής και της μαρτυρικής διαβιώσεως των Ελλήνων αιχμαλώτων στα άθλια τουρκικά στρατόπεδα. Ο έφεδρος ανθυπίατρος, Π. Αποστολίδης, ιατρός του 2ου Τάγματος του 2ου Συντάγματος της ΧΙΙΙ Μεραρχίας έζησε από κοντά την ανθρωποσφαγή του Αλή Βεράν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με τα υπολείμματα της ομάδος Τρικούπη και στο διάστημα της αιχμαλωσίας του οι Τούρκοι τον χρησιμοποίησαν ως γιατρό στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσιάκ και, κατά καιρούς, σε εκείνα της Φιλαδέλφειας (Αλά Σεχήρ) και του Αφιόν. Οι περιγραφές του για την μάχη του Αλή Βεράν είναι εντυπωσιακές και ταιριάζουν πολύ με τις επίσημες εκθέσεις πεπραγμένων των μονάδων που τηρούνται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού(ΔΙΣ). ]]> thtrps@hotmail.com (THT) Κύριο Ιστορία Γραφή Πατριωτών/Συνεργατών Σερβαίοι Sun, 21 Oct 2012 19:05:34 +0300