Μετόχι , Καλοκαίρι  1992

 ( Τώρα ξέρω καλά πως ερημώνει ένα μπαλκόνι )

   Στη Μαρία Αθ.Παναγοπούλου  (1932 - 1993 )

«Γεμάτη η κύστη μου , νταμάρια λίθους.

Είναι και τα νεφρά μου πετρωμένα.

Φεύγω χορτάτη απ' της γιαγιάς τους μύθους

Κι απ' το φιλί του έρωτα παρθένα.

Στα δεκαπέντε μου μια πολυθρόνα

Μου χάρισαν φτηνή, ισόβιο δώρο.

Δεν πρόκειται να βγάλω άλλο χειμώνα.

Τώρα τον νιώθω στην καρδιά μου το σκόρο.

Έλα να φιλιθούμε πρίν να φύγω.

Τό ξέρω, μόνο εσύ θα με θυμάσαι.

Σ' αγάπησα πολύ, π' ανάθεμά σε...

Αλλά και σύ δεν μ' αγαπούσες λίγο.

Δεν θέλω να με ιδείς, όταν πεθάνω,

Για να ελπίζεις, πάντα ,  πως θα γιάνω».

Υ.Γ. Λαλήσαν κλαψοπούλια στα πουρνάρια

Κινήσαν εξαφτέρουγα , φανάρια.

(Επιστολάρια , σελ. 86 - «Φθινοπωρινά» )

                                    Θ. Κ. Τρουπής