Από τη συλλογή ποιημάτων «Αντιστροφή» του Ηλία  Θ. Λιατσόπουλου) 

Φραγκμέντο

Έχω κι εγώ το πρώτο μου παιχνίδι

κατσουφιασμένο, άυλο, υστερικό

βγαλμένο από μιαν άλλη εποχή

κρυμμένο σ’ ένα ράφι

δίπλα στ’ ανοιξιάτικα πρωτοβρόχια

κατακίτρινο σε χρώμα

όμοιο με τα μαλλιά μου τότε

βαλμένο πλάι

σε μια παλιά φωτογραφία με τσιγάρο/

θυμίζει χρόνια μακρινά

σιωπηλά και ήσυχα.

Ελένης Κ. Μπόρα 

Το πνεύμα, το σώμα, η ψυχή κατειλημμένα
Το λάθος, η βλακεία, η μαρτυρία, η αμαρτία.
Στις φλέβες κυλούν και μια παράξενη χημεία ξυπνούν
Από όπου οι τύψεις τρέφονται αξιοπρεπώς
Όπως οι ζητιάνοι τη λύπη απορροφούν επαρκώς.           

Τα δάκρυα ξεπλένουν την πίκρα σαν μετάνοια
Κι οι εξομολογήσεις πληρώνονται ακριβά
Καθώς το μέταλλο της κραυγής τους εξατμίζεται
Η ηχώ τους νανουρίζει το αυτί του σατανά
Ενώ ξανά στη λάσπη επιστρέφουμε.

.Γράφει ο Αθ. Π.  Στρίκος

Όπως πολλοί άνθρωποι έχω κι εγώ τα ζακόνια μου, τις ιδιοτροπίες μου, από παιδί ως σήμερα που γέρασα.

Να: δεν ανέχομαι να με κουρεύει ο κουρέας και να μιλάει συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου, ό,τι και να λέει. Γι’ αυτό έχω βρει κουρέα στα μέτρα μου.

Με ενοχλεί επίσης να βλέπω γύφτους μεγάλης ηλικίας, να γυρίζουν με το κασετόφωνο ή το κλαρίνο και να λένε κάλαντα, εν αντιθέσει με τα παιδάκια που πλημμυρίζουν τους δρόμους και με γοήτευαν πάντα.

Δεν μπορώ ακόμα να βλέπω γυναίκα να χορεύει ζεϊμπέκικο ούτε άντρα τσιφτετέλι.

Βιωματική διήγηση και μνήμη,
Γεωργία Κ. Μπόρα (το γένος Στ. Βέργου)

Φωτο: Θοδωρής Γ. Τρουπής (Γκράβαρης)

Το 1940 κηρύχτηκε ο Ιταλο-Αλβανικός πόλεμος και μας ζήτησαν να τους παραδοθεί η πατρίδα μας. Ο Μεταξάς είπε το ΟΧΙ. Ήταν τότε που γεννήθηκα. Eίμαι κι εγώ ένα από τα παιδιά του -40.

 Ο πατέρας μου ήταν στο μέτωπο της Αλβανίας όταν γεννήθηκα, μαζί με άλλους πατριώτες μας.

Καθώς μεγάλωνα, τα πρώτα γράμματα που αναγνώρισα ήταν το ΟΧΙ, που το έβλεπα μόνιμα απέναντι στο χωριό μας, στου ‘Τσιούμπι’, κάτω από το εκκλησάκι του Αγιο-Θανάση. Ήταν μέρος του γυμνού από βλάστηση βουνού γραμμένο το ΟΧΙ, με πέτρες μεγάλες, κατάλευκο, επιβλητικό και μεγαλοπρεπές. Ευλογημένο από τον Άγιο, που στεκόταν από πάνω του. Τώρα, δεν φαίνεται πια το ΟΧΙ, είναι καλυμμένο από τα δέντρα που έχουν θεριέψει.