ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Η εγκατάληψη των τραυματιών στη μάχη του Αλή Βεράν*

ΝΙΚ. Δ. ΣΧΙΖΑΣ Ταξ/χος (ΥΙ) ε α

Αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με την μάχη του Αλή Βεράν πριν λίγα χρόνια όταν διάβασα το βιβλίο του Πέτρου Αποστολίδη «Oσα θυμάμαι»[1]. Πρόκειται για μία συγκλονιστική μαρτυρία των τελευταίων στιγμών της Μικρασιατικής καταστροφής και της μαρτυρικής διαβιώσεως των Ελλήνων αιχμαλώτων στα άθλια τουρκικά στρατόπεδα. Ο έφεδρος ανθυπίατρος, Π. Αποστολίδης, ιατρός του 2^ου Τάγματος του 2^ου Συντάγματος της ΧΙΙΙ Μεραρχίας έζησε από κοντά την ανθρωποσφαγή του Αλή Βεράν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με τα υπολείμματα της ομάδος Τρικούπη και στο διάστημα της αιχμαλωσίας του οι Τούρκοι τον χρησιμοποίησαν ως γιατρό στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσιάκ και, κατά καιρούς, σε εκείνα της Φιλαδέλφειας (Αλά Σεχήρ) και του Αφιόν. Οι περιγραφές του για την μάχη του Αλή Βεράν είναι εντυπωσιακές και ταιριάζουν πολύ με τις επίσημες εκθέσεις πεπραγμένων των μονάδων που τηρούνται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού(ΔΙΣ).

Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου και Αγίας Βαρβάρας

Εκατόν πενήντα μέτρα νοτιοανατολικά του Αγίου Κωνσταντίνου

(ναού που υπήρχε πάνω από το σημερινό δρόμο, στην περιοχή Ήθι),

στην αρχή, στην βάση της διαμορφωμένης αντηρίδας  "Τράν' Αλώνι", σε μιά εξαιρετική θέση, στην ράχη του βουνού σε υψόμετρο 1100 μέτρα,

πρόσφατα, το 1986, ο Γεώργιος Παπαγεωργίου, ανήγειρεν «ιδίοις εξόδοις»,

τον ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και της Αγίας Βαρβάρας,

«εις δόξαν Θεού ».

(Από σημειώσεις του αείμνηστου γιατρού Ι. Δ. Δημόπουλου. Δημοσιεύθηκε  στο 85ο φ. του Αρτοζήνου).

Ιούλιος προς Αύγουστο 1899. Χαρές και γλέντι τριήμερο στο χωριό Σέρβου. Ο Μαστρο-Δημήτρης Σχίζας, ένας από τους 15-20 πρωτομαστόρους του χωριού -που ο καθένας τους ήταν η μάνα του μπουλουκιού ή της κομπανίας για τα ταξίδια τα μαστορικά- πάντρευε τον πρωτογιό του Νικόλα, τον κυρ Δάσκαλο με την κόρη του παπα-Θόδωρου από τα Ζουλάτικα (Αετορράχη), που για να γίνει δάσκαλος είχε τούτο το ιστορικό. 

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου.

  Όταν ήρθαμε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1950, νοσταλγούσα για αρκετά χρόνια να κάνω ΠΑΣΧΑ στο χωριό.

Πέρασαν 30 χρόνια για να το καταφέρω. Το είχα σαν απωθημένο και πίστευα πως και μετά τόσα χρόνια, θα ζούσα το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.

Φυσικά διαψεύστηκα οικτρά.  Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να κάνουμε Πάσχα στο χωριό, δυστυχώς όμως κάθε χρόνο μου λέει και κάτι λιγότερο. Ίσως φταίει και η ηλικία που τα βλέπω κάπως έτσι, με το μάτι δηλαδή ενός  "αδιάφορου θεατή".

Φέτος το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, να πάμε, να μην πάμε, καταλήξαμε τελικά να πάμε.