Φανής Παναγοπούλου-Μάνου.

  Όταν ήρθαμε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1950, νοσταλγούσα για αρκετά χρόνια να κάνω ΠΑΣΧΑ στο χωριό.

Πέρασαν 30 χρόνια για να το καταφέρω. Το είχα σαν απωθημένο και πίστευα πως και μετά τόσα χρόνια, θα ζούσα το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.

Φυσικά διαψεύστηκα οικτρά.  Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να κάνουμε Πάσχα στο χωριό, δυστυχώς όμως κάθε χρόνο μου λέει και κάτι λιγότερο. Ίσως φταίει και η ηλικία που τα βλέπω κάπως έτσι, με το μάτι δηλαδή ενός  "αδιάφορου θεατή".

Φέτος το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, να πάμε, να μην πάμε, καταλήξαμε τελικά να πάμε.

Φανής Παναγοπούλου-Μάνου

Διαβάζοντας τον τελευταίο ''Αρτοζήνο'', είδα την σκέψη-πρόταση του Θανάση Γκούτη, για επίσκεψη στα Λαγκάδια, ποδαράτο. Δεν σας κρύβω πως μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα και για μερικά λεπτά ονειρεύτηκα και είπα:

Ωραία ιδέα!

Όταν όμως ''ξύπνησα'', σκέφτηκα:

''Που πας ρε Καραμήτρο;''

Εδώ ισχύει αυτό που λέμε:

''Το πνεύμα πρόθυμον, η σάρξ ασθενής''.

Το όμορφο περίπτερο του Κέντρου στην πλατεία.

 Ημέρα χαράς και αγαλλίασης, για όλους τους απανταχού της γης πατριώτες, το Σάββατο 14 Αυγούστου  2010.

Εγκαινιάστηκε ένα από τα πλέον σημαντικά έργα του Συνδέσμου,

το "στέκι" στο χωριό, όλων των Σερβαίων,

ανεξάρτητα του τόπου διαμονής τους στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Το ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΕΡΒΟΥ

Για μια χρονιά ακόμη επίσκεψη το  δεκαπενταύγουστο  στο χωριό μας  και παραμονή για αρκετές μέρες.

Ωραίες διακοπές.

 Ευχάριστη η διαμονή, για τους Σερβαίους της δικής μου, τουλάχιστον,  γενιάς  αφού έχει κανείς την ευκαιρία να χαιρετήσει και συνομηλίσει    με πολλούς και αγαπητούς πατριώτες.  Κυρίως όμως  γιατί του δίδεται η ευκαιρία  να επαναφέρει στη μνήμη του παιδικά βιώματα και  γεγονότα του χωριού μας  μιας ολόκληρης ζωής.   Γεγονότα κυρίως πριν το γυμνάσιο, όπως θύμισες από το δημοτικό σχολείο, τη φτωχή οικογενειακή ζωή που περνούσαμε τότε, το τούραγνο της οικογένειας  με τις αγροτικές δουλειές για επιβίωση, το σκάρισμα με τις γίδες κλπ.

Όσοι παρευρεθήκαμε στον εσπερινό της παραμονής της Παναγίας,  στο χωριό μας,  θα θυμόμαστε για πολλά χρόνια τη μεγαλοπρέπεια και το τυπικό της ιεροτελεστίας που για πρώτη φορά νομίζω τελέστηκε στο χωριό μας με τόση λαμπρότητα. Εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι να είχε τελεστεί ο εσπερινός της παραμονής με τέτοια μυσταγωγία, με στολισμό του επιταφίου, με την περιφορά του και όλο το τυπικό που ακολούθησαν οι ιερωμένοι.

Η όλη οργάνωση και εκτέλεση της ιεροτελεστίας ασφαλώς οφείλεται στις ενέργειες του πατέρα Θεοφύλακτου και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου. Νομίζω ότι το εκκλησίασμα έχει εκφράσει την ευαρέσκειά του στους συντελεστές αυτής της ανεπανάληπτης ,για τα δεδομένα του χωριού μας, εκκλησιαστικής λειτουργίας.