Χρήστου Αθ. Μαραγκού
"..πρόκειται για μικρό τμήμα ψηφιδωτού.
Εκτιμούμε ότι ανήκει σε ψηφιδωτό δάπεδο και χρονολογείται στους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους.
'Ισως προέρχεται από τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, στη θέση του οποίου κτίστηκε κατά τον 20ο αιώνα νεότερος ομώνυμος ναός..".
Γάμος στο Σέρβου το έτος 1899
(Από σημειώσεις του αείμνηστου γιατρού Ι. Δ. Δημόπουλου. Δημοσιεύθηκε στο 85ο φ. του Αρτοζήνου).
Ιούλιος προς Αύγουστο 1899. Χαρές και γλέντι τριήμερο στο χωριό Σέρβου. Ο Μαστρο-Δημήτρης Σχίζας, ένας από τους 15-20 πρωτομαστόρους του χωριού -που ο καθένας τους ήταν η μάνα του μπουλουκιού ή της κομπανίας για τα ταξίδια τα μαστορικά- πάντρευε τον πρωτογιό του Νικόλα, τον κυρ Δάσκαλο με την κόρη του παπα-Θόδωρου από τα Ζουλάτικα (Αετορράχη), που για να γίνει δάσκαλος είχε τούτο το ιστορικό.
To γουρούνι και τα κλωσόπουλα.
Πάσχα 2008 στο χωριό μας Σέρβου
Φανής Παναγοπούλου-Μάνου.
Όταν ήρθαμε στην Αθήνα στη δεκαετία του 1950, νοσταλγούσα για αρκετά χρόνια να κάνω ΠΑΣΧΑ στο χωριό.
Πέρασαν 30 χρόνια για να το καταφέρω. Το είχα σαν απωθημένο και πίστευα πως και μετά τόσα χρόνια, θα ζούσα το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.
Φυσικά διαψεύστηκα οικτρά. Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να κάνουμε Πάσχα στο χωριό, δυστυχώς όμως κάθε χρόνο μου λέει και κάτι λιγότερο. Ίσως φταίει και η ηλικία που τα βλέπω κάπως έτσι, με το μάτι δηλαδή ενός "αδιάφορου θεατή".
Φέτος το φέραμε από δω, το φέραμε από κει, να πάμε, να μην πάμε, καταλήξαμε τελικά να πάμε.
Τι να σου πρωτοθυμηθώ καημένο μου "Λαγκάδι"
Φανής Παναγοπούλου-Μάνου
Διαβάζοντας τον τελευταίο ''Αρτοζήνο'', είδα την σκέψη-πρόταση του Θανάση Γκούτη, για επίσκεψη στα Λαγκάδια, ποδαράτο. Δεν σας κρύβω πως μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα και για μερικά λεπτά ονειρεύτηκα και είπα:
Ωραία ιδέα!
Όταν όμως ''ξύπνησα'', σκέφτηκα:
''Που πας ρε Καραμήτρο;''
Εδώ ισχύει αυτό που λέμε:
''Το πνεύμα πρόθυμον, η σάρξ ασθενής''.
Ωραίες διακοπές.
