ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΜΠΟΡΑ
5 Μαΐου 2025, εορτή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, κατά το Ανατολικό Ορθόδοξο δόγμα, έφυγε -φίλος και αυτός- ο Τάσος Γεωργίου Μπόρας, χωρίς ίχνος υποψίας σε μένα, ότι κάτι συνέβαινε στον πεφευγότα, δεδομένου ότι το Πάσχα, ημέρα της γιορτής του, του τηλεφώνησα για τα καθ ημάς, αυτούς, όπως κατ έτος αυτή την ημέρα, αλλά και επί τα πολλά χρόνια, της φιλίας μας, συνηθίζαμε να κάνουμε, με αφορμή πάσης φύσεως θέματα, πχ Συλλογικά, των παιδιών μας (τα παιδιά μας έχουν συχνή επαφή, παρά το ότι ζουν στο εξωτερικό), αναμνήσεις από το χωριό, κλπ, αλλά......
Φίλε μου αγαπημένε, ο δρόμος (Μαθηματικός), που διάλεξες να πάς τόσο νωρίς, τόσο αδόκητα για όλους, χωρίς αναστολές, έμπλεος από την Μαθηματική επιστήμη, που δεν έχει αμφιβολίες, δισημίες, αναθεωρήσεις, ενδοτισμούς, ασάφειες, αλλά δυνάμεις με ρίζες (ριζικό-καταβολές προπατόρων), δυνάμεις με εκθέτες (με διαστάσεις που δεν ξέρουμε ή μαντεύουμε), δεν ήταν για σένα, δεν ήταν συμβατός με την φιλοσοφική ερμηνεία του κόσμου, της αγαπημένης σου Χριστίνας (όπως εξηγούσαμε στις συζητήσεις μας για τον Κίρκεγκωρ), δεν ήταν συμβατός για την πατρική εικόνα του Γιώργου και της Μανταλένας (στην προσπάθεια διαμόρφωσης του ιδικού τους modus vivendi). Δεν είναι κατανοητός και για μένα, που ανακαλώ στην μνήμη μου τα μικρά μας χρόνια, τότε που εσύ Αθηναίος και εγώ μαθητής στα Λαγκάδια, ανταμώναμε στο χωριό, κάνοντας τα πρώτα μας τσιγάρα, στην βόλτα για τον Άγιο Θανάση ή στα περιβόλια σας στην Κατριμίζα, τότε που παίζαμε μπάλα στο προαύλιο του Σχολείου ή εξομολογούσαμε τις εμπειρίες μας (φανταστικές και πραγματικές), σε επήκοο της παρέας (Χρήστος, Ηλίας, Τάκης, Νίκος, Τάσος, Γιάννης).
Στην μεταφοιτητική περίοδο της ζωής σου, με το κύρος του Καθηγητή Μαθηματικών, για πολλά χρόνια εγκαταστάθηκες στην Β. Ελλάδα και μας συνείχε, η αίσθηση του κρύου χειμώνα, που βίωνες στο Νευροκόπι, Δράμα κλπ, αλλά η βαρυχειμωνιά αντιρροπίστηκε από την ύπαρξη στην ζωή σου, της Χριστίνας και της δημιουργίας οικογένειας.
Ως καθηγητής έδωσες στους μαθητές σου, τόσο στην περιφέρεια όσο και στην Αθήνα, μέχρι και τις τελευταίες ημέρες που υπέβαλες το αίτημα για συνταξιοδότηση, το περίσσευμα της καλοσύνης σου, για την επιστήμη που θεράπευες.
Στήριξες τον Γιώργο, στην οποιαδήποτε επιλογή του για την Σχολή και σε διαμετρικά αντίθετα γνωστικά πεδία, καθώς και την Μανταλένα, στον δικό της στίβο παιδείας και επαγγελματικής αποκατάστασης.
Ανάλωσες εαυτόν και για τον Σύλλογο Σερβαίων, μετά πολλών άλλων (κεκοιμημένων και μη), με θετική συμβολή (για την συντήρηση, προαγωγή και επιβίωσή του), μέχρι των ημερών μας.
Ήσουν ο άνθρωπος, που, έκανε παρέα με «αιρετικούς» (δύστροπους), επειδή είχες την υπομονή να τους ανέχεσαι, αντιλαμβανόμενος την κενοδοξία τους.
Ανακατασκεύασες το πατρικό σπίτι στο χωριό, κυρίως, για τα παιδιά, κάτι που δείχνει και είναι μεγαλείο ψυχής, γιατί αντιστρατεύεται τις σύγχρονες τάσεις των Ελλήνων.
Ήσουν μειλίχιος, ευγενής, σωστός «pater familiae», άξιος εκπαιδευτικός, πολύτιμος συμπατριώτης, αγαπημένος φίλος και κάποιος που, ξέροντας ότι θα μας λυπήσει, όπως και συνέβη, δεν μας είπε ότι ήταν άρρωστος. και αυτό είναι το μόνο αμάρτημά του, κατ εμέ.
Θα μου λείψεις πολύ, δεν θα ξαναμιλήσουμε, για το άθροισμα των τετραγώνων, των καθέτων δοκαριών ορθογωνίου τριγώνου, που πατσίζουν το τετράγωνο της «αποκατουνής τεντώστρας» (υποτείνουσας), δεν θα ξαναμιλήσουμε για φανταστικούς αριθμούς, δεν θα ξαναμιλήσουμε για τον Lavoisier και το νόμο της αφθαρσίας της ύλης, που κι αν εξαυλωθούμε, θα υπάρχουμε με άλλη μορφή ή ενέργεια…
Στην αγαπημένη μου Χριστίνα
και τους αγαπημένους φίλους των παιδιών μου,
Γιώργο και Μανταλένα,
εκφράζω τα θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μου φίλε.
Αθανάσιος Κων. Γκούτης
(ΧΙΜ)
